Missie en visie

Wat is het Participatiekoor

Het Participatiekoor is een koor waarin mensen met dementie samen met ervaren project- en koorzangers gezamenlijk toewerken naar een publieksconcert van de meesterwerken uit de klassieke wereldmuziek. In het koor treden de projectzangers op als buddy van de mensen met dementie om hen te begeleiden bij het instuderen van de koren en koralen.

In het Participatiekoor geldt het samen creëren van een kunstzinnige en culturele uitvoering als basis van een zinvol en plezierig leven. De concerten bieden het publiek een mooie muzikale ervaring en maken inzichtelijk, zonder hierin moralistisch te zijn, dat mensen met dementie zowel van gelijke waarde zijn als mensen zonder beperking. Dementie hoeft geen belemmering te vormen om sociaal en maatschappelijk te kunnen blijven participeren.

Wat is onze missie

Het is de missie van de Stichting Participatie met Dementie om alle mensen de mogelijkheid te bieden om zonder drempels deel te nemen aan culturele activiteiten die zij als zingevend ervaren en die hun persoonlijke identiteit onderschrijven. We doen dit door mensen met dementie samen met mensen zonder dementie te laten samenwerken bij de realisatie van culturele publieksevenementen. Daarbij wordt geen onderscheid gemaakt tussen mensen die goed of minder goed kunnen meekomen in de verwachtingen die de samenleving ons oplegt.

Tevens is het onze missie om door middel van deze culturele evenementen een breed publiek kennis te laten maken met de mogelijkheden die een sociale benadering van dementie met zich meebrengt en de effecten die dit heeft op het welzijn van mensen met dementie. Hiermee dragen wij bij aan de kanteling van de nog altijd bestaande stigma’s die rond dementie bestaan.

Hoe kijken wij naar de wereld

Wie de diagnose dementie heeft gekregen weet wat het einde is, maar de weg daar naartoe is lang en onzeker. Dagelijks leven met dementie heeft een grote impact op zowel degene die de diagnose heeft gekregen als op de naasten.

Uit onderzoek van onder andere journalist Erik Zwiers, en zoals beschreven in zijn boek Zolang ik er ben, en professor Anne-Mei The die hierover schrijft in haar boek Dagelijks leven met dementie, blijkt dat mensen met name in de eerste jaren na de diagnose vooral op zoek zijn naar zingeving en een levensdoel. Helaas worden zij daarin vaak gehinderd door maatschappelijke tegenwerking en lacunes in het ondersteuningsaanbod van welzijns- en zorgorganisaties.

Dat de ondersteuning voor mensen met dementie bij het vervullen van hun levenswensen vaak niet aansluit bij hun behoeften is niet verwonderlijk. Het aanbod is immers van oudsher vooral biomedisch en verpleegkundig gedreven. En het is juist op dit vlak dat mensen met dementie in de eerste jaren nog nauwelijks ondersteuning nodig hebben. De behoefte van mensen met dementie ligt dan vooral op het psychologisch en sociaal vlak, zoals het kunnen blijven participeren in hun vertrouwde maatschappelijke, culturele en sociale omgeving. Want het is juist dat zij door de verbondenheid met hun sociaal-maatschappelijke omgeving hun identiteit kunnen behouden en zingeving vinden. Bovendien – en hier schuilt vaak nog een maatschappelijk misverstand – zijn mensen met dementie nog zeer goed in staat om te kunnen blijven participeren als zij hier maar enige ondersteuning in krijgen en de juiste bejegening ontmoeten.